Hallo Allemaal,

Ondertussen zijn we in Ulaan Bataar, Mongolia aangekomen. De kou valt gelukkig mee, morgen wordt het zelfs 6-12 graden.

In Irkutsk hebben we vooral rustig aan gedaan, op het gemak de stad bekeken, lekker gekookt in het hostel, boodschappen gedaan voor in de trein en veel gepraat met Andy (Amerikaan) en Emma (Engelse). een gezellig stelletje. Op 8 maart om 20.00 uur afscheid genomen en naar het station. Om 21.50 uur vertrok daar onze trein naar Ulaan Bataar. Het was even stressen om het juiste perron te vinden, maar onze luxe coupe (vergeleken met devorige coupe)maakte het meer dan goed. Eenmaal in de trein hoorden we een bekende taal, twee Nederlandse meiden zaten naast ons. Nog geen minuut later kwamen er bij ons in de coupe twee backpackers gestapt, dit waren Michiel en Judika uit Dordrecht. Wat is de wereld toch klein!!

Heerlijk om even Nederlands te praten, maar we moesten meteen wel weer op letten met wat we zeiden

Om 13.00 uur begon de 'ellende', de eerste lange stop om Rusland uit te komen gingvan start.We hadden ondertussen al een formulier moeten invullen met daarop alle waardevolle spullen + de waarde ervan en het geldbedrag per valuta wat we bij ons hadden. Na 3 uur zou er paspoortcontrole zijn en moesten we allemaal weer in de coupe zitten. Zodra de trein stil staat worden ook alle toiletten gesloten, dus wij (samen met Judika en Michiel) naar buiten om onze eerste plaspauze te nemen. Er bleek ook een klein marktje te zijn waar Tijm en Michiel even naartoe gingen, Judika en ik vonden het te koud en liepen terug naar de trein. Dit was het moment dat er paniek uitbrak. Een man hangend uit de trein was aan het gebaren dat we de trein in moesten, dus wij dachten: 'Shit, de trein gaat weg en die mannen zijn er niet'. Judika heeft het op schreeuwen gezet, na 5x hard roepen kwam de provodnica (soort stewardess)de trein uit om ons gerust te stellen, want de trein bleef zeker nog 2 uur stil staan. Stress om niks dus.

In deze 2 uur tijd ben ik nog 4x naar de toilet geweest, geeft heel veel stress als je weet dat de toiletten gesloten zijn en nog heel lang moet wachten. Ondertussen stond onze wagon helemaal alleen op het spoor, omdat we losgekoppeld waren van de rest. Tijdens deze stop worden er wagons gewisseld, waaronder de restauratiewagen. Deze verandert van Russischin Mongools.

Om 15.00 uur paspoortcontrole --> paspoorten worden meegenomen en de formulieren gecontroleerd. Na een paar uur kregen we onze paspoorten weer terug en werd als laatste de coupe doorzocht oftewel onder de banken gekeken en tussen de randjes gevoeld. Toen begon het wachten weer......

Om 19.00 uur, 6 uur later, konden we dan eindelijk verder. De toiletten gingen 10 minuten open omdat onze volgende stop er al weer aan kwam. De grenscontrole bij Mongolie en het hele proces begon weer opnieuw. Het verschil bij deze controle was de Mongoolse douaniers veel aardige waren dan de Russische. Bij het paspoort van Tijm probeerde de vrouwelijke douaniere zijn naam uit te spreken, het klonk als: Titjem. Ze begon vervolgens heel hard te lachen, aangezien het haar niet lukte om het wel goed uit te spreken. We hebben ook het geheime wapen van Mongolie ondekt, een hele schattige cocker spaniel als drugshond. Na weer een tijd wachten konden we om 21.00 uur zonder verdere stops door rijden naar UlaanBataar.

Om 6.00 uur konden we uitstappen en werden Tijm en ikopgewacht door mensen van het hostel. Afscheid genomen van Michiel en Judika en het busje in.In het hostelstond ons een heerlijk ontbijtje te wachten van jam, brood en een kopje thee. Hele vriendelijke mensen en een gezellig uitziend hostel.

Komende dagen gaan we een trip plannen om meer van het landschap en de lokale bevolking van Mongolie te zien.

Dikke kus van ons