Guilin & Yangshuo

Inmiddels hebben we er weer heel wat kilometers op zitten. Vanuit Pingyao hebben we eerst de trein gepakt naar Luoyang (14 uur) om vervolgens meteen de trein naar Zhengzhou te pakken (1.5 uur). Helaas ging het boeken van het treinticket van Zhengzhou naar Guilin iets moeilijker en hebben we een nacht in Zhengzhou doorgebracht. Gelukkig konden we de volgende middag dan eindelijk de trein naar Guilin nemen, waar we 22 uur later aankwamen. We keken onze ogen uit, want overal in de stad staan karstheuvels (zie foto's). De drie dagen dat we in Guilin zijn gebleven hebben we verschillende bezienswaardigheden in de stad bekeken. Zo zijn we naar de Solitary Beauty Peak geweest, waar we een van de karstheuvels beklommen hebben. In dit park kwamen er plotseling drie Chinese studentes naar ons toe die met ons op de foto wilden. Ze waren helemaal door het dolle heen dat ze ons hier ontmoet hadden. Echt te grappig. Een andere dag hebben we de ‘zoo' bezocht. De dieren zaten allemaal in vieze kale hokken, zo zielig. Het enige leuke was dat we panda's in het echt gezien hebben.

Op 6 april hadden we bij ons hostel een tour geboekt naar Yangshuo. Met een busje vol gingen we, in de regen, op weg naar ons opstappunt om met een bamboo raft over de Li River een twee uur durende tocht te maken. Gelukkig was het toen we aankwamen gestopt met regenen. De omgeving was echt zo mooi, de foto's zullen meer zeggen. Na de boottocht weer in een busje voor het laatste stukje naar Yangshuo.

Eenmaal in Yangshuo hebben we onze spullen in het hostel afgegooid en zijn we de stad ingelopen. Het is hier een al een stuk warmer en dus konden de jassen eindelijk uit. Het stadje zelf is heel toeristisch, met dus veel westerse toeristen, winkeltjes en restaurantjes. De sfeer was meteen goed. Later waren we in een restaurantje wat aan het drinken toen Tijm plotseling wat voorbij zag trippelen, een muis volgens hem. Ik vond het meer een rat aangezien deze meer dan 20 cm lang was en een dikke staart had. We zijn toch maar naar een ander restaurantje gegaan om wat te eten. Over eten gesproken, we hebben voor het eerst in ons leven eend gegeten. Beer Duck om precies te zijn en het was echt heerlijk. De volgende dag voelde we ons wel een beetje schuldig toen we de eendjes zagen zwemmen. We hadden deze dag een fiets gehuurd en hebben een drie uur durende tocht gemaakt over onverharde en modderige wegen die door kleine dorpjes en langs akkers liepen. Eenmaal terug in hostel was dit ook goed te voelen. Ondanks de zere benen en billen hebben we de volgende dag weer een fiets gehuurd om nu een andere fietsroute te nemen. Het weer was perfect, want we hadden eindelijk een blauwe lucht en zon. Na een tijdje fietsen kwamen we een guesthouse tegen wat gerund wordt door Nederlanders. We hebben op het terras wat gedronken en een heerlijke warme appelpunt op. Later zijn we gestopt om een grot te bekijken, we zaten bij een groep oudere Chinezen uit Xi'an, dit omdat je met een gids naar binnen moest. Het eerste stukje moesten we met een boot, toen we eenmaal zaten werden er allemaal foto's gemaakt: van ons!!! Eenmaal uit de boot was de aandacht er weer voor de grot, deze was prachtig verlicht en de gids vertelde ons allemaal mythes die zich hier afspelen. Toen we de grot weer uitliepen wilde heel de groep nog een keer met ons op de foto, maar dan wel één voor één. Na deze fotosessie wilden wij nog een groepsfoto (stuk sneller). Met pijn in onze mond, van onze Nick & Simon lach, stapten we weer op de fiets om terug te gaan naar Yangshuo. Dit was alweer onze laatste dag.

We zijn nu (vrijdag 9 april) na een busrit van 4,5 uur aangekomen in Nanning, waar we morgenavond de trein nemen naar Kunming.

Beijing

Op zondag 21 maart hebben we Mongolie achter ons gelaten en hebben we de trein om 7.15 uur naar Beijing genomen. De grenscontrole duurde hier gelukkig maar 6 uur (19.00 - 01.00 uur). Tijdens deze ‘pauze' werd ook het onderstel van de trein verwisseld, dit omdat de rails in Rusland en Mongolie breder is dan die in China.

De volgende dag kwamen we rond 14.00 uur aan in Beijing. Zodra we de trein uitstapten zag het direct ‘zwart' van de chineesjes, aangezien wij een kop groter zijn dan de meeste. Helaas hebben we onze free pick-up van het hostel niet gevonden en hebben we een uur naar het hostel gelopen (was heel dichtbij volgens de Tourist Info). Zwaar uitgeput en hongerig hebben we de tassen afgegooid en zijn we naar het centrum gelopen. Het hostel zit op goede locatie, zodat we direct al langs de Verboden Stad en het Tian'menplein kwamen. Het eerste wat we tegen kwamen was vervolgens de KFC (shame on us), hier hebben we wel heerlijk zitten (vr)eten.

Op dinsdag stond de Verboden Stad in de planning, maar het was zo ontzettend druk dat we besloten hadden om naar het Beihai Park te gaan. Er scheen een lekker lentezonnetje, dus goed weer voor een wandeling. Er naartoe was nog wel een stukje lopen dus besloten we een ‘fietstaxi' te nemen. Die vent snapte niet waar we naar toe wilden, dus hadden we een bekende bezienswaardigheid in de buurt van het park aangewezen, scheelde in ieder geval al een stukje lopen. Voor 30 yuan (3 euro) zou hij ons fietsen, na 10 minuten stopte hij bij een afgelegen parkeerplaats en wilde in een keer 300 yuan (30 euro). Dit ging Tijm te ver en zei dat hij de 30 yuan kon krijgen en anders niks, maar hier was die vent het weer niet mee eens. Tijm wilde weg lopen en toen greep die vent hem bij z'n jasje...... foute boel. Tijm vloeken in het engels en heeft de 30 yuan in z'n fietsmandje gegooid en we zijn weggelopen. De vent droop gelukkig af. Uiteindelijk nog een heel stuk moeten lopen voor het park, maar geen ‘fietstaxi' meer voor ons.

Woensdag vroeg opgestaan om naar de Verboden Stad te gaan en het was weer zo druk. Dit keer hebben we ons in de menigte geworpen en zijn we als sardientjes in een blikje meegevoerd en na twee uur eindelijk binnen de muren gekomen. We hebben vooral de buitenste steegjes genomen om zo de menigte te ontlopen. Het was echt ontzettend groot en mooi en we hebben hier dan ook aardig wat uurtjes doorgebracht.

Donderdag hebben we de treintickets voor Pingyao geregeld op het treinstation. Dit ging wonder boven wonder vrij soepel dankzij onze ‘Chinese Globus taalgids'. Vervolgens zijn we door de Wanguijing-straat gelopen, hier verkopen ze echt alles op een stokje. Van zeepaardjes tot nog levende schorpioenen. Tijm heeft zich gewaagd aan een gebakken zeester, deze was alleen maar keihard en smaakte naar de zee.

Vrijdag zijn we op mijn verjaardag naar de Chinese Muur gegaan. Om 6.10 uur werden we opgehaald en met een busje vol gingen we op weg. Na ruim 3.5 uur rijden kwamen we aan bij Jinshanling, het beginpunt van onze 10 km lange wandeltocht naar Simatai, het eindpunt. De guide had ons in de bus al gewaarschuwd: ‘There is NO way back' en dat hebben we geweten. De tocht was naast dat het erg vermoeiend was echt zo bijzonder. We hebben de hele weg een schitterend uitzicht gehad over de bergen met daarop de muur. Bijna bij het eindpunt kon je kiezen of je nog een stuk naar beneden ging lopen of hangend aan een kabel naar beneden zou glijden, ik heb voor het laatste gekozen en Tijm had nog wel zin in een stukje lopen. 's Avonds zijn we lekker uit eten geweest.

Zaterdag nog wat rondgelopen door de stad en om 15.00 uur richting Beijing West station waar om 17.03 uur onze trein richting Pingyao zou vertrekken. We wilden toch een keer hardseat proberen (goedkoopste klasse) en aangezien we ‘maar' 12.5 uur onderweg zouden zijn dachten we dat dit het goede moment er voor was. Voordat we de trein in konden was het vechten met een hele hoop andere mensen om door de ticket controle te komen. Eenmaal in de trein wisten we niet wat we zagen, overal mensen en tassen in een hok gepropt. Helaas was dit toch echt onze wagon. Gelukkig konden wij nog zitten, maar sommige mensen kopen een kaartje zonder stoel en staan dus heel de treinreis. De wagon was ingedeeld met stoelen van 2 tegenover 2, dan het gangpad en 3 stoelen tegenover 3. Hier zaten wij met achteraf hele nieuwsgierige maar vriendelijke mensen. De eerste 3.5 uur was goed te doen, maar toen begonnen de knieën en de billen toch een beetje pijn te doen. Tot overmaat van ramp raakte ik aan de diarree en dat is geen pretje in een volle, schommelende trein met alleen een gat in plaats van een pot.

Tijm besloot op dit moment actie te gaan ondernemen, ik citeer uit de ‘Chinese Globus taalgids': ‘Het is vaak mogelijk, met veel doorzettingsvermogen, om een beter kaartje te krijgen wanneer u eenmaal op de trein bent. In elke trein is er een kantoortje voor dit doel, maar er is de nodige vastberadenheid voor vereist'. Tijm had het binnen 10 minuten geregeld, dus tassen gepakt en doorgelopen naar de volgende wagon (2^e klas) waar we heel de nacht lekker hebben geslapen. We hebben besloten treinreizen langer dan 4 uur vanaf nu met de 2^e klas doen.

Om half 6 vanochtend (28 maart) zijn we in Pingyao aangekomen, waar we tot 31 maart zullen blijven.

Central Mongolia

Aangekomen in Ulaan Bataar hebben we de eerste vier dagen gevuld met het bezichtigen van de stad. Het viel ons op dat wijdaarentegen een toeristische attractie waren voor de Mongoolse inwoners, aangezien we veel nagekeken werden. Het leven op straat is een spektakel om naar te kijken. Op straat kun je bijvoorbeeld je schoenen laten poesten, jezelf laten wegen of met een 'huistelefoon' bellen (soort lopende telefooncellen). Maar een stad is en blijft druk en volmet uitlaatgassen dus op naarde frisse lucht in hetbinnenland van Mongolie.

Op zondag 14 maart zijn we met Svein (Noors), onze chauffeur Ullzi en onze gids Moegie om 9 uur 'sochtends vertrokken voor een 6-daagse tour door Central Mongolia. In onzeRussische bus hebben we de eerste dag 350 km gereden naar onze overnachtingsplaats. Aangezien er maar een paar grote hoofdwegen geasfalteerd zijn, was de rest nogal een hobbelige bedoeling. Door de grote hoeveelheid sneeuw hebben we de bus nog moeten uitgraven en hebben we een aantal keer het gevoel gehad dat we zouden omklappen, maar de bus en de chauffeur konden alles aan.

Onze eerste overnachtingsplaats was werkelijk prachtig, Tegen de bergen stonden een aantal ger's (soort tent waarnomadenfamilies in wonen)verscholen. De foto's zullen laten zien hoe het hier was, want het is onbeschrijfelijk.

We werden eerst welkom geheten met een een kommetje melk, welke vermengd is met heet water en zout (helaas zouden er hiervan nog vele volgen). Deze nomadenfamilie had een toeristenger waarzes bedden in staan en waar wij met z'n drieen zouden slapen. De wc was een stukje lopen en was niet meer dan 3 wandjes, 2 planken om op te staan en tussen de planken een diep gat waar zich een soort staligmiet van poep en pies had gevormd. We hadden geluk dat het zo koud was en dus bevroren, want we willen niet weten hoe het in de zomer zal zijn.'s Nachts hebben wenog nooit zo'n mooie sterrenhemel gezien, het waren zoveel sterren. In de ger stond een kacheltje welke met poep opgestookt werd, helaas ging deze tijdens het slapen uiten was hetontzettend koud.

In de ochtend van dag 2 hebben we op kamelen gereden. De oude man uit de ger voorop met zijn paardje en wij erachteraan gehobbeld. Gelukkig was het een stralende dag en hebben we heerlijk in de zon kunnen genieten van het uitzicht over de enorme vlaktes. Na ruim anderhalf uur gereden te hebben ging het lopen daarna toch een stukje moeilijker. In de middag zijn we doorgereden naar wat vroeger de hoofdstad was van Mongolie. Hier hebben we een klooster bezocht en hebben we overnacht in een toeristenkamp.

In de ochtend nog een aantal monumenten bekeken rondom de stad en doorgereden naar onze volgende nomandenfamilie, waar we twee nachten geslapen hebben. De weg hiernaar toe was moeilijk begaanbaar vanwege de hoeveelheid sneeuw, maar wederom een fantastische omgeving. Deze nomadenfamilie bestaat uit een gezin met 3 kinderen wat allemaal in een ger woont. De ger is een ruimte welke gebruikt wordt als keuken, slaapvertrek, woonkamer en 'badkamer' (stond een wastafeltje in de hoek). Ongelofelijk om te zien hoe deze mensen leven. Ook hier sliepen we in een toeristenger.

De volgende dag gingen we paardrijden. Eerst kregen we warme kleding van daar, hierdoor voelden we ons en zagen we er ook uit als een echt boerenstel. Het paardrijden viel tegen aangezien de paarden erg verzwakt waren door de extreem koude winter. Een paard zakte steeds door zijn poten en erg snel gingen ze ook niet. In de middag was het zwakke paard vervangen door een ander paard en hebben we nog een lange tocht gemaakt. Het tempo was nog steeds zeer laag en de pijn in de knieen en tussen de benen werd steeds erger, maar toen Tijm z'n paard door had dat we bijna thuis waren ging hij zelfs in galop. De rest van de tocht was erg mooi met een lekker zonnetje.

De vierde nacht was zowaar warm en de volgende ochtend was een groot gedeelte van de sneeuw gesmolten waardoor we een compleet ander landschap te zien kregen. Deze dag hebben we voornamelijk weer in de bus gezeten op weg naar onze laatste overnachting. Dit was de plek waar we de eerste nacht ook geslapen hadden. Het was een totaal ander gebied geworden doordat de sneeuw weg was. In de avond hebben we met Moegie dumplings gemaakt. Na het eten hebben we met Moegie en Ullzi een traditioneel spelletje gedaan met 'anklebones', dit zijn de uitgekookte enkelbotjes van geiten en schapen. Deze nomadenfamilies doen het nog steeds met de middelen die ze voor handen hebben, ook al gaan ze wel met de tijd mee. We hadden in de ger een gloeilamp aangesloten op een accu (opgeladen met zonne-energie) en zij hadden zelfs een tv met digitenne (wat klopt er niet?),

Toen we op onze laatste dag wakker werden had het 's nachts een paar uur gesneeuwd en stond er een harde wind. De lente was weer veranderd in de winter.

Eenmaal in het hostel aangekomen heeft een douche nog nooit zo lekker aangevoeld! Al met al was het een geweldige ervaring.

Morgenochtend pakken we de trein naar Beijing waar we maandag aankomen!

Via Irkutsk naar Ulaan Bataar

Hallo Allemaal,

Ondertussen zijn we in Ulaan Bataar, Mongolia aangekomen. De kou valt gelukkig mee, morgen wordt het zelfs 6-12 graden.

In Irkutsk hebben we vooral rustig aan gedaan, op het gemak de stad bekeken, lekker gekookt in het hostel, boodschappen gedaan voor in de trein en veel gepraat met Andy (Amerikaan) en Emma (Engelse). een gezellig stelletje. Op 8 maart om 20.00 uur afscheid genomen en naar het station. Om 21.50 uur vertrok daar onze trein naar Ulaan Bataar. Het was even stressen om het juiste perron te vinden, maar onze luxe coupe (vergeleken met devorige coupe)maakte het meer dan goed. Eenmaal in de trein hoorden we een bekende taal, twee Nederlandse meiden zaten naast ons. Nog geen minuut later kwamen er bij ons in de coupe twee backpackers gestapt, dit waren Michiel en Judika uit Dordrecht. Wat is de wereld toch klein!!

Heerlijk om even Nederlands te praten, maar we moesten meteen wel weer op letten met wat we zeiden

Om 13.00 uur begon de 'ellende', de eerste lange stop om Rusland uit te komen gingvan start.We hadden ondertussen al een formulier moeten invullen met daarop alle waardevolle spullen + de waarde ervan en het geldbedrag per valuta wat we bij ons hadden. Na 3 uur zou er paspoortcontrole zijn en moesten we allemaal weer in de coupe zitten. Zodra de trein stil staat worden ook alle toiletten gesloten, dus wij (samen met Judika en Michiel) naar buiten om onze eerste plaspauze te nemen. Er bleek ook een klein marktje te zijn waar Tijm en Michiel even naartoe gingen, Judika en ik vonden het te koud en liepen terug naar de trein. Dit was het moment dat er paniek uitbrak. Een man hangend uit de trein was aan het gebaren dat we de trein in moesten, dus wij dachten: 'Shit, de trein gaat weg en die mannen zijn er niet'. Judika heeft het op schreeuwen gezet, na 5x hard roepen kwam de provodnica (soort stewardess)de trein uit om ons gerust te stellen, want de trein bleef zeker nog 2 uur stil staan. Stress om niks dus.

In deze 2 uur tijd ben ik nog 4x naar de toilet geweest, geeft heel veel stress als je weet dat de toiletten gesloten zijn en nog heel lang moet wachten. Ondertussen stond onze wagon helemaal alleen op het spoor, omdat we losgekoppeld waren van de rest. Tijdens deze stop worden er wagons gewisseld, waaronder de restauratiewagen. Deze verandert van Russischin Mongools.

Om 15.00 uur paspoortcontrole --> paspoorten worden meegenomen en de formulieren gecontroleerd. Na een paar uur kregen we onze paspoorten weer terug en werd als laatste de coupe doorzocht oftewel onder de banken gekeken en tussen de randjes gevoeld. Toen begon het wachten weer......

Om 19.00 uur, 6 uur later, konden we dan eindelijk verder. De toiletten gingen 10 minuten open omdat onze volgende stop er al weer aan kwam. De grenscontrole bij Mongolie en het hele proces begon weer opnieuw. Het verschil bij deze controle was de Mongoolse douaniers veel aardige waren dan de Russische. Bij het paspoort van Tijm probeerde de vrouwelijke douaniere zijn naam uit te spreken, het klonk als: Titjem. Ze begon vervolgens heel hard te lachen, aangezien het haar niet lukte om het wel goed uit te spreken. We hebben ook het geheime wapen van Mongolie ondekt, een hele schattige cocker spaniel als drugshond. Na weer een tijd wachten konden we om 21.00 uur zonder verdere stops door rijden naar UlaanBataar.

Om 6.00 uur konden we uitstappen en werden Tijm en ikopgewacht door mensen van het hostel. Afscheid genomen van Michiel en Judika en het busje in.In het hostelstond ons een heerlijk ontbijtje te wachten van jam, brood en een kopje thee. Hele vriendelijke mensen en een gezellig uitziend hostel.

Komende dagen gaan we een trip plannen om meer van het landschap en de lokale bevolking van Mongolie te zien.

Dikke kus van ons

Transmongolie express

Lieve allemaal,

Als eerste San en Reinier gefeliciteerd met jullie verjaardagen!! Hopelijk hebben jullie een leuke dag gehad, wij hebben een biertje op jullie gedronken in de trein

Vandaag zijn we met de transmongolie express in Irkutsk aangekomen. In Moskou hebben we zelf tickets geregeld, maar dat ging niet vanzelf. Van half 10 tot half 4 zijn we bezig geweest en we werden van het kastje naar de muur gestuurd. We wilden tickets direct naar Ulaan Bataar, maar helaas was deze helemaal volgeboekt. Geen paniek we makengewoon een tussenstop in Irkutsk en boeken vanaf daar verder. Zo gezegd, zo gedaan en dus vertrok op3 maartonze trein om 21.35 uur vanaf het station.

We deelden onze 4-persoonscoupe met 2 russische mannen, niet echt gezeldschapsdieren. Gelukkig was het avond en zijn we lekker naar bed gegaan in onze bovenste bedden. Tot onze verbazing stapten deze mannen bij de eerste stop 's ochtends uit en kwamen ook niet meer terug. We hebben 2 dagen lekker samen kunnen genieten van een 4-persoonscoupe. Wehebben de tijd doorgebracht met het vertalen van de route + stops van de trein van het cyrillisch naar het nederlands, yathzee, boekje lezen, naar buiten kijken, eten, drinken en slapen.

De laatste dag kwam er een russische vrouw van rond de 50 jaar bij ons in de coupe. Ze sprak alleen Russisch en dat is toch lastig communiceren. Met ons 'Wat & Hoe' in het Russisch hebben we korte gesprekjes kunnen voeren. We mochten zelfs meeeten met haar brood, vlees (met heel veel vies vet eraan) en een plakje komkommer.

Ruim 7800 km verder en 74.5 uur laterkwamen we eindelijk aan in Irkutsk, We stapten om 5.00 uur de trein uit met - 24 gr. was even acclimatiseren. Helaas kregen we aangekomen in het hostel van Irkutsk slecht nieuws van het thuisfront, opa (marjorie) is op 6 maart overleden. Hierdoor besef je pas hoever je van huis bent. Lieve familie, in gedachten zijn we toch een beetje bij jullie!

Morgen hebben we de trein geboekt richting Ulaan Bataar waar we 10 maart hopen aan te komen!

Dikke kus van ons xxx

Moskou!

Hallo lieve allemaal,

De tijd gaat nu al te snel, we hebben de eerste dag van onze reis er al bijna op zitten!Vanchtend om half 6 zaten we al in de auto op weg naar Dusseldorf airport, om in 2 uur en 40 minuten naar vliegveld domodedovo in moskou te vliegen. Alles is heerlijk soepel verlopen totdat we op het vliegveld bij de paspoortcontrole aankwamen. Na een tijd wachten waren we dan eindelijk aan de beurt, alleen waren we vergeten het formulier in te vullen om ook het land weer uit te komen. Ik (marjorie) ging eerst en de 'vriendelijke' rus achter de balie vulde voor mij met moeite het formulier in, maar ik mocht door lopen. Bij tijm was hij iets minder makkelijk, hij moest dan ook eerst het formulier ophalen, invullen en vervolgens weer achter in de rij aansluiten. Ik heb ondertussen de backpacks van de band gehaald en een half uurtje staan wachten, gelukkig was het verder helemaal in orde en konden we verder.

Eerst de trein gepakt en vervolgens op de metro op zoek naar ons hostel. We dachten dat we eindelijk het metrostelstel een beetje door hadden, maar blijkbaar keken we zo onwetend dat een jonge rus ons aansprak en vroeg of we hulp nodig hadden. Hij heeft ons naar de goede metrolijn gebracht. Na een hele speurtocht hebben we uiteindelijk het hostel gevonden in een zijsteegje van de drukke winkelstraat Arbat. We hebben een heel leuk kamertje met een heel lekker zacht king size bed, dus slapen gaat wel lukken.. Morgen gaan we moskou verder ontdekken. De kou valt hartstikke mee, rond het vriespunt, maar wel overal sneeuw en ijs.

Foto's komen nog, we kunnen namelijk alleen op de computer van het hostel. De wifi werkt even niet.

We houden jullie op de hoogte!!

Dikke kus van ons xxx

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom oponze reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waarwe onsbevinden en waarwe zijngeweest! Meer informatie overons en de reis diewe gaanmaken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan vooronze mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

We zienje graag terug op onze reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je metons meereist!

Groetjes,

Tijmen & Marjorie